Tijd voor reflectie

In november 2013 begon ik deze blogserie. Ik hou van schrijven en vind het leuk om een kijkje achter de schermen te geven en te delen wat me zoal bezighoudt. Een eenmanszaak is namelijk zoveel meer dan de spullen die je in het schap ziet staan.

Mijn blogberichten komen tegenwoordig veel minder frequent, maar ze komen nog steeds uit mijn hart. Als ik niets te melden heb, schrijf ik niet en ik probeer herhaling te voorkomen. En, dat kan ik tegenwoordig ook vermelden, ik schrijf geen blogs met AI.

Ik zie mijn blogs als een soort dagboek en vind het leuk om dingen terug te lezen en de veranderingen met terugwerkende kracht te herbeleven. Want jemig, wat gaan ontwikkelingen razendsnel! Aspecten waar ik me destijds mee bezig hield, lijken nu hopeloos achterhaald.

Vanochtend vond ik in mijn mailbox een automatisch gegenereerd bericht van mijn website server, dat iemand een reactie heeft geplaatst op een blog uit 2013 met als titel ‘Gezonde mix van Bricks & Clicks’’. De reactie die geplaatst is luidt als volgt: ‘’Klinkt als de zoveelste die denkt dat een webshop naast je fysieke winkel wel even gratis extra omzet oplevert’.

Ik hoef me natuurlijk niet te verdedigen, maar de eerste gedachte die ik vanochtend had was wel; ‘’Mijn webshop leverde destijds inderdaad veel gratis extra omzet op!’’ En ook: ‘’Hoezo moet jij zo’n zure reactie plaatsen?’’

De reactie hield me bezig en ik moest wel toegeven dat in die dertien jaren die er inmiddels zijn verstreken sinds het schrijven van die blog, mijn webshop nu een online etalage is geworden en er vrijwel geen verkoop meer plaatsvindt. Als kleine winkel vind ik het erg lastig om te concurreren met alle prachtige online winkels die er tegenwoordig bestaan.

Ik ben er niet rouwig om, ik ben vooral dankbaar dat na al die jaren mijn stenen winkel nog wél springlevend is, en ik vind mijn geleerde lessen over het runnen van een webshop erg leerzaam.

Ik herlas mijn blog waar het commentaar over ging en werd vooral overvallen door een gevoel van nostalgie omdat ik schrijf over mijn vierjarige zoon die winkeltje met mij speelt. Mijn zoon is inmiddels bijna 18 en groeit op in een wereld waarin online nog meer verweven is dan ooit. Hij vraagt niet zijn moeder, maar AI om hulp.

En dat doet me dan ook nadenken waar de reactie eigenlijk vandaan komt. Is dit wel echt een persoon die vannacht om 00.55 uur een bericht heeft getypt? Of betreft het hier een AI bot?

Het is de eerste keer dat ik me zoiets afvraag bij opmerkingen onder mijn blog. Immers, de meeste typische robot reacties worden door het spamfilter van mijn website herkend en blijven onzichtbaar. Deze reactie was door dit filter heen gekomen en werd wel automatisch geplaatst.

Deze aanname dat het hier een AI bot betreft werd steeds meer werkelijkheid doordat ik tijdens het schrijven van deze blog weer een reactie kreeg onder datzelfde stuk, ditmaal onder een andere naam.

Het maakt me een beetje verdrietig, dat een goedbedoeld inkijkje in mijn ondernemers brein nu een platform wordt voor (verzuurde) bots om berichten te plaatsen. Ik ervaar ook schaamte: ‘’Heb ik me nu op de kast laten jagen door een robot??’’

Gelukkig weet ik waar de knopjes zitten om geplaatste reacties te weren en de bots tot zwijgen te brengen. Maar ik laat het nog even staan, want het is ook een markering van mijn realiteit als ondernemer en als mens, een waardevol dagboekfragment over de huidige maatschappij waarin we leven.

Ik hoop dat ik over dertien jaar deze blog van vandaag terug lees, en dat ik kan concluderen dat ik mijn authenticiteit niet ben verloren en dat ik nog steeds met ontzettend veel plezier mijn werk doe. Veel AI tools geven gemak, ik gebruik ze zelf ook, maar mijn winkel runnen en daardoor contact hebben met échte mensen, dat geeft mij pas echt plezier!

Misschien lok ik met deze blog AI bots uit die gaan schrijven: ‘’Weer de zoveelste mens die zegt dat menselijk contact wel even gratis extra levensvreugde oplevert……’’ Yes, bot, eat that: menselijk contact geeft echt gratis levensvreugde!